خب ... دویدیم و دویدیم ... به آخرش رسیدیم ... تحویلش دادیم و ... تمام ... هشتاد و هشت تمام شد ... همانی که این موقع‌هایش شوق ِ هشت ِ هشت ِ هشتاد و هشت داشتنش بود ... تمام شد با همه اتفاق‌هایش ... با همه آدم‌هایی که جا ماندند توی صفحات ِ تقویم‌اش ... آدم‌های ِ مانده آن طرف ِ تقویم درس‌هاشان را دادند و گرفتیم و گذشتند و گذشتیم ... و آنها که این طرفِ تحویل سال هم مانده‌اند هنوز کار دارند ...  ها ... می‌دانم تمامش بازی بود ... می‌دانم آدم‌ها را و اتفاق‌ها را خودت می‌آوری، می‌نشانی سر ِ راه ... شاید حرفی ... درسی ... تجربه‌ای ... بزرگ شدنی ... چیزی داشته باشند برای مایی که آمده‌ایم ... که هنوز هستیم تا کمی -فقط کمی- بزرگ شویم ...

شکر بزرگواری‌ات ... شکر که سال‌مان دور ِ هم تحویل شد باز - دور ِ هم ِ دور از مهران- ... شکر که اینقدر زنده بودم این روزهای ِ آخر را ... شکر ِ همه آنها که در هشتاد و هشت دادی و همه آنها که در هشتاد هشت گرفتی ... شکر ِ همه آنها که در هشتاد و نه میدهی و همه آنها که هیچوقت نمی‌دهی ... هشتاد و هشتت گذشت ... شکر که زندگی هنوز جاری‌ست ...

هشتاد و هشت گذشته است ... پشت ِ شیشه برف می‌بارد ... و این یعنی "تو" هنوز هم خیلی بزرگی  ...

هشتاد هشت شلوغ بود ... پر از اتفاق  ... پر از آدم‌های جدید ... چشم‌های ِ جدید ... لبخندهای جدید ... دست‌های جدید ... قدم زدن‌های جدید ... خندیدن‌های جدید ... بغض‌های جدید ...

الهامی که بودنش خوب است همیشه  ... که قبل ِ مهر چقدر راه رفتیم با هم ... که چقدر آرام است کنار اینهمه نوسانِ من ... یکتایی که ممنونم برای آمدنش ... برای آن روز امامزاده ... برای اینکه زنگ زد و گفت "حرف بزن" ... برای اینکه زنگ زدم و حرف زدم ... سروناز که خدا را شکر  که لنز داشت آنشب ... که نشد گریه کند ... که بغض داشت - بغض داشتیم- ... که صدای ِ بغض گرفته‌اش را زیاد دوست داشتم ... المیرایی که با همان خنده‌ای می‌شناسمش که آن ظهر توی ماشین دیدم ... و  نمی‌داند چقدر خنده به صورتش می‌نشیند -حتی وقتی ناراحت باشد-  و نمی‌داند من چقدر عاشق خندیدنش شده‌ام ... امیر آقای مقیمی که عضو در اقلیت گروه است ... و همیشه آرام است ... و هشتاد و نه‌اش خوب باشد الهی ... غزال که یک روز آمد که آشنا شویم و آشنا نشدیم و حالا تازه انگار داریم آشنا می‌شویم ... دوستی که یک دختر دارد ... که اسم دخترش ابر است ... که دخترش با دختر من دوست است ... که حالش خوب نیست این روزها ... پگاه با چتری‌ و لبخند که چه خوب می‌فهمد آبانی بودن مرا ...  آزاده‌ای که امسال پیدایش کردم بعد ِ بیست و پنج سال شاید . چقدر کاش زودتر پیدا می‌شدیم ...  زهرای مهربان که نگران است صدایش ... نگران و آرام ... معصومه که ترک خورده و خوب میشود هوایش امسال ... هیوا و خورشید که مثل خواهرهای کوچکتر نداشته‌ام دوستشان دارم و چقدر نگرانم برای ده سال بعدشان ... غریبه‌ای که سال‌هاست قریبه‌ است حتا اگر خودش باور نداشته باشد ... نصیبه و سارا که خیلی سال است هستند ... که سال‌هاست همدیگر را می‌دانیم ... مژگان خودمان که چقدر همراه است و مهربان ... و این خودش یکی از همان "باید" های هشتاد و هشت است ... و خیلی‌های دیگر ... خیلی‌های دیگر ... خیلی‌ها ... که بدون بودنشان خیلی از روزها خیلی سخت می‌گذشتند ...

خدایا! هشتاد و نه‌مان را بیشتر باش ... بگذار بیشتر بنده باشیم و تسلیم و راضی ... خدایا! حواست به گربه‌‌ی کز کرده‌مان باشد ... خدایا آنهایی که رفتند ... که آمدند پیش تو ... بگذریم ...  خدایا مواظب مریض‌ها باش ...

خدایا! مرسی که هستی ...

 پ.ن: لابلای آن اسم‌ها، جای یک اسم خالی ست ... یک اسم که شاید خودش را به "هشتاد و نه یه" ام برساند ... تا ببینیم سر انجام چه خواهد بودن ...