از آسمان که افتاد، تنها ماندی. گفتم سخت است. گفتم شریک بگیر. گوش نکردی. عوضش گفتی تا دنیا دنیاست روزی ده بار روبرویت بایستم، زل بزنم توی چشم‌هات و بگویم اللهِ احدِ صمدِ لم یلد و لم یولدی تا یادم بماند که شراکت نمی‌کنی. البته فکر که می‌کنم می‌بینم حق داشتی. آدم به چشمهاش هم نمی‌تواند اعتماد کند توی این دور و زمانه.

اولش قرار نبود آب از آب تکان بخورد. اولش قرار بود بیایم و برگردم. آمدم! ولی انگار برنگشتم دیگر. یا نه ... این‌طور بهتر است: برگشتم! طوری که انگار هرگز نیامده بودم.

آنجا؛ انتهای بقیع، سمت راست. همانجا که هیچکس نمی‌رفت جز من. همانجا که صد بار "ایاک نعبد و ایاک نستعین" می‌گفتم. که تمامش را اشک می‌ریختم. که فکر می‌کردم دیگر کم مانده تا تو. همانجا که سرم را بین نرده‌هاش گذاشتم و داااااااااد زدم اسمت را. همانجا که آن دختر عراقی تسبیح تربتش را به من داد که هنوز عطرش ... همانجا که یکنفر بی‌قراری‌ام را گمان کرد قرار دارم (من!!!!!!!!!)  و نمی‌دانست منتظرم من هم و آمده‌ام تا بگردم بلکه ...  

شجره، صدای قلبم را می‌شنیدم. جلوی ِ در، کنار ِ باغچه ایستاده بودم. همه مُحرِم شده‌ بودند. بعضی‌ها  مَحرَم. من هیچکدام. دل می‌خواهد گفتن که دارم می‌آیم. نداشتم ...

سعی و طواف را بیشتر از بقیه دوست دارم. رفتن دارد. حتی اگر نرسی. حتی اگر کال بر شاخه بمانی. رفتن را دوست دارم. اینکه روبروی ِ حجر دستت را بالا بیاوری انگار که آشنایی را پس از سال‌ها دیده باشی؛ و هی بگویی الله اکبر و هی بگویی: آقا اجازه! یادمان مانده بزرگ‌تری‌تان را ها!

بعدش رفتم نشستم آن روبرو. تشنه بودم ها  به پوست تنت دست بکشم.  ولی نمی‌شد. کنارت که می‌ایستادم دستم فلج می‌شد. سال ِ قبلش بغل‌ کرده بودمت. بویت کشیده بودم. عشقبازی کرده بودیم. اینبار نمی‌شد. فکر کردم اگر دستم را دراز کنم ... اگر بزنی روی دستم چه؟؟ یا نه ... اگر بزنی که خیالی نیست. اگر دستم را دراز کنم، دست پس بکشی چه؟ می‌ترسیدم. جلو نیامدم. سه روزی شد انگار که مثل شازده کوچولو می‌نشستم از دور نگاهت می‌کردم و موهای ِ تو مرا یادِ همه چیز می‌انداخت. بعدِ سه روز انگار که اجازه داده باشی ...

آمدم در ِ گوش‌َت همه چیز را گفتم. تو سرت را تکان می‌دادی یعنی که داری گوش می‌کنی. و من مطمئن شدم که شب هجران و غم ...

پایم هنوز به خاک ایران نرسیده بود. آدم هنوز داشت سیب می‌خورد. تو هنوز تنها نشسته بودی و میلیون‌ها نفر روزی ده بار بر آستانَ‌ت اعتراف می‌کردند. گفتی: بیا بازی کنیم. اهلی هم که شده بودیم قبل تر از همان روزها که کمی دورتر روبرویت می‌نشستم و از دور ... . یکی‌مان اهلی شده بود ... بازی شروع شد و هنوز هم که هنوز است ...

تازگی خنده‌ام می‌گیرد وقتی دارم برنده می‌شوم یک دست را و یکهو یک مهره می‌گذاری که ... خوب بازی می‌کنی. دوست دارم بازی کردنت را. ولی بیا کمی استراحت کنیم عزیزم! من خسته شده‌ام ...

"چون عشق اشارت فرماید قدم به راه نهید. گر چه دشوار است و بی زنهار این طریق.به خرمن‌گاه کوبدتان تا برهنه شوید. غربال کند تا که از پوسته وارهید. به آسیاب کشد تا پاکی و زلالی و سپیدی. و خمیری سازد نرم. پس به قداست آتش خویش سپاردتان. باشد که نان متبرکی شوید ضیافت پرشکوه خداوند را."*

پ.ن:

          -یکی بیاید ببیند من چه مرگم است لطفن ...

          - چقــــــــدر پستم می‌آید!

* جبران خلیل جبران